صبح روز چهارشنبه ۱۸ نوامبر ساعت ۵ صبح از خواب بیدار شدیم و ساک بیمارستان رو که از قبل آماده کرده بودیم رو برداشتیم و من و بابا و مامانی حرکت کردیم به طرف بیمارستان پلیزو ( polizu ) ساعت شش صبح رسیدیم من رفتم داخل بخش سوت و کور بود هیچ کس نبود یه پرستار رو پیدا کردم و بهش گفتم برای زایمان اومدم اونها هم لباس بیمارستان تنم کردن و یه تخت خالی بهم دادن و چون زایمان من یهویی شده بود و دکتر من رزرو اتاق عمل نداشت معلوم نبود چه ساعتی منو عمل میکردن دکترم باید بین عملها یه جای خالی برام دست و پا میکرد بهم گفتن اینجا بمون تا بیایم دنبالت ساعت هفت و نیم پرستار اومد تو اتاق و بهم گفت بدو که وقت عملته منو میگی مات موندم یعنی اولین نفر گفت٫ آره منم سریع باهاش رفتم دیدم مامانی و بابا جلوی اتاق عمل ایستادن باهاشون خداحافظی کردم و با کلی استرس رفتم تو توی یه اتاق خوابوندنم و ازم رگ گرفتن دکترم آدریانا چوویکه ( ciuvica adriana ) هم اومد و فهمیدم که دکترم حسابی تر و فرزه که اولین نفر برام اتاق عمل رو دست و پا کرده بود خلاصه بردنم داخل اتاق عمل اتاقش با همه اتاق عملها فرق داشت دور تا دورش پنجره های بزرگ بود رو به حیاط بیمارستان که خیلی دلباز بود و همین باعث شد کلی از استرسم کم بشه روی تخت دراز کشیدم تا بجنبم سوند رو بهم وصل کردن و دکتر بیهوشی که روز قبلش با هم صحبت کرده بودیم اومد و ماسک رو گذاشت رو دهنم و یک دو سه دیگه نفهمیدم چی شد یه هو دیدم پرستارها دارن صدام میکنن لیلا لیلا بلند شو دوتا بچه خوشگل آوردی و من هم سوال تکراری همه مادر ها رو پرسیدم بچه هام سالمن اونها هم گفتن آره سالم سالم و انگار اون لحظه که تبدیل شد به زیباترین لحظه زندگیم تمام دنیارو بهم دادن بعد هم منو بردن تو یه اتاق دیگه کنار اتاق عمل این رو بگم که اینجا مثل ایران نیست وقتی زنی سزارین میکنه تا فردا صبحش تو یه اتاق که تقریبا همون اتاق ریکاوری هست نگهش میدارن و کلی بهش میرسن که از بابت رسیدگی واقعا عالیه ولی بدیش اینه که تا فردا صبح نمیتونی بچتو ببینی و این برای ما ایرانیها خیلی سخته هر چقدر التماس کردم که منو اونجا نگه ندارن قبول نکردن ولی خوب حسابی تا صبحش بهم رسیدن و فقط عکس بچه هامو بهم نشون دادن اما بگم از شما که دخترگلم شارینا قل اول بود و در ساعت 8:25 دقیقه با وزن 3050 قد 47 و دور سر 35 و پسرم عرشیا که قل دوم بود در ساعت 8:27 دقیقه با وزن 2400 و قد 45 و دور سر 33 در بیمارستان پلیزو شهر بخارست در کشور رومانی در کمال صحت و سلامت به دنیا اومدین و خدارو شکر نه زردی داشتید نه احتیاجی به دستگاه پیدا کردید اما باید از بابا و مامانی هم بگم اونا وقتی که پشت در اتاق عمل منتظر بودن خانواده خانمی که بعد از من قرار بود زایمان کنه هم اونجا بودن اونها به بابایه اتاقی رو نشون دادن داخل محوطه اتاق عمل و گفتن اگه بچه ای که به دنیا میاد مشکل داشته باشه میبرنش اونجا وقتی شما به دنیا اومدین شما رو بردن اونجا و تصور کنید چی به بابا و مامانی گذشت همش گریه میکردن تا اینکه دکترم اومد و بابا جریانو ازش پرسید و دکتر هم گفت اینا بیخودی میگن تمام بچه ها میرن اونجا برای معاینه و قد و وزن بعد هم بابا دید که یه پرستار داره دوتا دوقلو رو میبره بالا و دوید پشت سرش و گفت اینها بچه های منن و اونجا اولین بار شمارو از نزدیک دید اما من رو فردا نه صبح بردنم تو اتاقم و شمارو آوردن و من شما دوتا جیگر رو دیدم وای باورم نمیشد که شما بچه های منید و منم مادرتونم چقدر ناز بودید و دوست داشتنی عرشیا خیلی کوچولو بود و خیلی آروم بودید اصلا گریه نمیکردید شبهایی که بابا پیشم بود شمارو میزاشتیم اتاق نوزادان که درست روبروی اتاق من بود و بابا تا صبح ده بار بهتون سر میزد اما وقتی مامانی پیشم بود شمارو میاوردیم پیش خودمون من چهارروز بیمارستان موندم و ظهر شنبه باهم از بیمارستان مرخص شدیم و اومدیم خونه این هم یه عکس از شما توی بیمارستان

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم مرداد 1389ساعت 3:42 بعد از ظهر توسط مامان لیلا |